لقد جاءکم رسول من انفسکم،عزیز علیه ما عنتم حریص علیکم بالمومنین رووف رحیم



لقد جاءکم رسول من انفسکم،عزیز علیه ما عنتم حریص علیکم بالمومنین رووف رحیم را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

آیه 128 سوره توبه


لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ (128)

بعد از ذم اهل کفر و نفاق و توعید و تهدید ایشان به عقاب و عذاب خطاب به جمیع مکلفین و بندگان می‌فرماید بر سبیل عموم با تأکید به قسم.

لَقَدْ جاءَکُمْ‌: هر آینه براستی و درستی و بتحقیق به خدا قسم که آمد شما را ای کافه مکلفان. رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسکُمْ‌: پیغمبری به حکم الهی از جنس شما در بشریت تا بواسطه جنسیت با او مخالطه کنید و بر وجه سهولت افاده و استفاده نمائید، یا آمد به سوی شما ای اعراب، رسولی از شما متکلم به لغت شما، یا از قبیله شما.

ابن عباس نقل نموده‌ «1»: هیچ قبیله‌ای در عرب نبود مگر آنکه حضرت‌

«1» مجمع ج 3 ص 86.

ج5، ص 243

رسالت صلّی اللّه علیه و آله رشته قرابتی با او داشت.

در جوامع: روایتی منقول از حضرت پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و حضرت فاطمه سلام الله علیها «مِنْ أَنْفُسکُمْ» (بفتح فاء که افعل تفضیل مشتق از نفاسه) قرائت شده، یعنی نفیس‌ترین و شریف‌ترین شما هم در نسب و هم در حسب. و در اخبار آمده که پدران آن حضرت بعضی انبیاء بودند و بعضی اوصیاء و بعضی ملوک.

و در منهج‌ «1» از حضرت صادق علیه السّلام مروی است که انّه من نکاح لم یصبه شی‌ء من ولادة الجاهلیّة. یعنی: پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله و سلّم از نکاحی متولد شده که ولادت جاهلیت به او نرسیده، یعنی آبای آن حضرت هیچ کافر نبودند.

و قتاده گفته: «2» حق تعالی او را شریف‌ترین بندگان گردانید تا کسی حسد بر نبوت او نبرد. ابن عباس‌ «3» از آن حضرت نقل نموده که فرمود: ما ولدنی من سفاح اهل الجاهلیّة ما ولدنی الّا نکاح کنکاح الاسلام.

تنبیه- حق تعالی بر بندگان منت نهاده به آنکه پیغمبر از ایشان است، زیرا هرگاه مولد و منشأ او را شناخته باشند و در حین صغر و کبر مشاهده حال او کرده باشند و به صدق و امانت او عارف شده و بر چیزی که موجب نقص و عیب او مطلع نگشته، پس سزاوار آنست که به قبول و انقیاد اقرب باشد. و با وجود این صفت عالی و خصال کمالی، عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ‌: سخت و دشوار و ناگوار است بر او آنچه در رنج و زحمت افتید بدان از کفر و ضلالت و به جهت آن معذب شوید، یعنی لطف و شفقت و مرحمت آن حضرت بر وجهی است که نمی‌خواهد به سبب صدور عمل بدی از شما گرد و غبار اذیتی و بلیتی بدان به شما رسد، و غضب الهی متوجه شما گردد؛ لذا پیوسته در صدد تزکیه شماست و

«1» منهج ج 4 ص 348.

«2» منهج ج 4 ص 348.

«3» مجمع ج 3 ص 86.

ج5، ص 244

همگی همت او مصروف است بر آنکه هیچ معصیتی از شما ظاهر نشود تا موجب ضرر شما شود، زیرا هر عمل بدی از کلی و جزئی، اثر و ضرری دارد که متعاقب فاعل آن شود شخصا یا نوعا.

در کافی‌ «1»- در ذیل حدیثی حضرت صادق علیه السّلام فرماید: و انّ العمل السّیّ‌ء اسرع فی صاحبه من السّکین فی اللّحم. یعنی: بتحقیق که عمل بد سریع‌تر است اثرش در صاحب آن از کارد در گوشت.

و چون رسول اکرم صلّی اللّه علیه و آله مخزن علوم ربانی و در غایت مرحمت و لطف بود نسبت به امت خود و ذره‌ای صدمه و بلا را نخواسته، لذا این همه تأکید در متابعت شریعت و نهی از مخالفت نموده مانند پدر مهربانی که اولاد را امر و نهی فرماید به نظر عاقبت اندیشی و خیر خواهی. و بعضی در لفظ «عزیز» وقف کنند و آن را وصف پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله دانند، یعنی آن حضرت ارجمند و بزرگ قدر و غالب بر اعادی دین است. و معنی «ما عنتّم علیه» آنست که بر او است آنچه بنمائید و تدارک آن را به شفاعت خواهد نمود.

بنابراین امیدواری بزرگی است، لکن چنین نیست که شخص اتکال به آن کرده، تدارک اعمال بد خود را نکند و از قبایح توبه و انابه ننماید، زیرا باعث اغراء به جهل، و ساحت قدس الهی منزه از آنست. و ایضا از جمله صفات آن پیغمبر، حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ‌: حریص است بر اسلام شما و اصلاح امورات و نیات شما. بالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ‌: به مؤمنین از شما و غیر شما مهربان است و بخشاینده. تقدیم «رءوف» بر «رحیم» که ابلغ است به جهت رعایت فواصل است، و ابلغیت آن به جهت آنست که به معنی شدت رحمت می‌باشد.

تبصره- بدانکه حق تعالی هیچ پیغمبری را در یک موضع به دو اسم اختصاص نداده مگر پیغمبر ما صلّی اللّه علیه و آله را، و در حق ذات احدیت خود فرموده‌ «إِنَّ اللَّهَ بالنَّاس لَرَؤُفٌ رَحِیمٌ»* «2» و در شأن آن حضرت فرمود:

«1» ج 2 ص 272 حدیث 16.

«2» سوره بقره آیه 143.

ج5، ص 245

«بالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ». وجه دیگر برای تفضیل آن حضرت بر انبیای سلف آنکه: یحیی بن جعده روایت کرده که هر کس آیتی از قرآن نزد عمر بن خطاب آوردی ثبت ننمودی، تا دو شاهد بر آن شهادت دادی مگر این آیه که مردی نزد او آورد فی الحال بنوشت و گفت: شاهد در این نخواستم. به خدا قسم که پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله چنین بود و گویند این آخر آیتی است از قرآن که نازل شد و این سوره آخر سوره‌ای است که به یک مرتبه نازل شد. در مجمع فرماید: رءوف است بر مطیعین و رحیم است بر مؤمنین، یا رءوف است به اقربای خود و رحیم است به اولیای خود، یا رءوف است به هر که آن حضرت رای دیده، و رحیم است نسبت به هر که درک حضور آن سرور رای نکرده.


منبع مطلب : wiki.ahlolbait.com

مدیر محترم سایت wiki.ahlolbait.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

جواب کاربران در نظرات پایین سایت

مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب