غضروف ها برای تبدیل شدن به استخوان به جذب کدام ماده معدنی نیاز دارند



غضروف ها برای تبدیل شدن به استخوان به جذب کدام ماده معدنی نیاز دارند را از سایت هاب گرام دریافت کنید.

غضروف

غضروف

غُضروف یا بخشی از یک اندام مانند تیغه بینی، حنجره، نای و لاله گوش را می‌سازد یا انتهاهای استخوانها را در یک مفصل می‌پوشاند. استخوان‌ها داشتن حرکتی آسان بر روی یکدیگر را مدیون غضروف‌های سالم هستند. وظیفه دیگر غضروف‌های مفصلی جذب شوک در طی حرکات فیزیکی می‌باشد. نام‌های قدیم‌تر غضروف در فارسی کَرکَرَک، کَرَرانَک، کرجن و چَرندو بوده‌است.[۱]

غضروف بافت پیوندی نیمه‌جامد است که از مزانشیم جنینی منشأ می‌گیرد. یاخته‌های سازنده غضروف کندروسیت نام دارند. کندروسیتها ماتریکس غضروف را می‌سازند. ماده زمینه‌ای ماتریکس حاوی مقدار زیادی آب (تا ۷۰٪). گلیکوزآمینوگلیکانها (کندروئیتین سولفات و اسید هیالورونیک) و گلیکوپروتئین‌ها مانند اگریکان می‌باشد. در این ماده زمینه‌ای الیاف (کلاژن و الاستین) قرار دارند.

به‌طور کلی با توجه به غالب بودن نوع رشته شرکت‌کننده در ساختمان ماتریکس غضروف، در بدن سه نوع غضروف داریم: غضروف رشته‌ای مانند دیسک بین مهره‌های کمر، غضروف کِشسان (ارتجاعی) مانند لاله گوش، غضروف شیشه‌ای مانند غضروف مفصلی.

غضروف شیشه‌ای[ویرایش]

غضروف شیشه‌ای (شفاف، هیالین) چون در حالت تازه و بدون رنگ آمیزی به رنگ سفید مایل به آبی و شفاف در دیواره مجاری تنفسی، بینی، محل اتصال دنده‌ها به جناغ، سر استخوان دراز در محل مفصل دیده می‌شود. به علت نبودن پری‌کندریوم در سطح غضروف مفصلی، تغذیه آن توسط مایع مفصلی تأمین می‌گردد. در غضروف شفاف، کندروسیتهای محیطی، بیضوی، کوچک و جوان هستند، ولی کندروسیتهای مرکزی گرد، هی گروه‌های ۲ و ۴ سلولی که در درون یک گودال (لاکونا) قرار گرفته‌اند، مشاهده می‌گچون این سلول‌ها از تقسیم یک سلول واحد حاصل می‌شوند، به گروه‌های ایزوژنیک موسوم هستند. ماتریکس غضروف شیشه‌ای حاوی فیبریل‌های ظریف کلاژن نوع II می‌باشد، که به علت داشتن ضریب شکست مشابه ماده زمینه‌ای در رنگ آمیزی معمولی و با میکروسکوپ نوری قابل مشاهده نیست. علاوه بر الیاف کلاژن، ماتریکس غضروف به نام مرسی دارد

غضروف کشسان[ویرایش]

غضروف کشسان یا ارتجاعی (الاستیک) بسیار انعطاف‌پذیرتر از غضروف شیشه‌ای است؛ و در حالت تازه به رنگ مایل به زرد دیده می‌شود. رنگ و خاصیت ارتجاعی این غضروف، ناشی از وجود الیاف الاستیک فراوان در ماتریکس آن می‌باشد. این نوع غضروف به‌طور محدود در ساختمان لاله گوش دیواره قسمتی از مجرای شنوایی خارجی و شیپور استاش، اپیگلوت و غضروف‌های میخی حنجره به کار رفته‌است. غضروف کشسان، سلول‌هایی شبیه غضروف شیشه‌ای دارد؛ ولی ماتریکس آن به علت داشتن الیاف کشسان فراوان، از ماتریکس غضروف متفاوت است.

غضروف رشته‌ای[ویرایش]

غضروف رشته‌ای یا فیبرو (Fibro)، ترکیبی از غضروف و بافت همبند متراکم هستند. بطوری که یاخته‌های غضروفی همراه با ماتریکس بسیار محدود در اطراف خود، در بین دسته‌های الیاف کلاژن نوع I قرار دارند. به همین دلیل نیز در رنگ آمیزی معمولی، ماتریکس در آن اسیدوفیل دیده می‌شود. در این نوع غضروف سلول‌ها همه مشخصات سلول‌های غضروفی را دارا می‌باشند و به صورت ردیف در حد فاصل رشته‌های کلاژن قرار گرفته‌اند؛ بنابراین غضروف‌پوش (پری‌کندریوم) مشخصی در اطراف غضروف رشته‌ای دیده نمی‌شود.

این غضروف در ساختمان دیسک بین مهره‌ای - مفصل استخوان‌های شرمگاهی - برخی زردپی‌ها و رباط‌ها که فشار زیادی را باید تحمل کنند، بکار رفته‌است. منشأ غضروف فیبر، بافت همبند است. بدین معنی که در ناحیه‌ای که غضروف رشته‌ای تشکیل خواهد شد، فیبروبلاستها به تدریج تغییر شکل یافته و به کندروسیتها تبدیل می‌شوند و سپس به وسیلهٔ لایه نازکی از ماتریکس احاطه می‌شوند. این تغییر تدریجی از بافت همبند متراکم به غضروف رشته‌ای در جاهایی که غضروف رشته‌ای دیده می‌شود، به خوبی قابل مشاهده است.

رشد غضروف[ویرایش]

رشد سطحی (Appositional growth): در این طریق، کندروبلاستهای مشتق از لایه کندروژنیک پری کندریوم، با ترشح ماتریکس غضروفی و محصور شدن در آن باعث افزایش تعداد کندروسیتها و رشد توده غضروفی در ناحیه سطحی می‌شوند. رشد بینابینی (Interstitial growth): در این روش، سلول‌های حاصل از تقسیم میتوزی کندروسیتهای عمقی و ترشح ماتریکسی توسط آن‌ها باعث افزایش حجم غضروف از درون می‌گردد.

منابع[ویرایش]

منبع مطلب : fa.wikipedia.org

مدیر محترم سایت fa.wikipedia.org لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

چطور استخوان رشد می‌کند؟

چطور استخوان رشد می‌کند؟

اما پیش از اینکه به این موضوع بپردازیم بهتر است در مورد چگونگی تبدیل غضروف به استخوان صحبت کنیم.

هنگامی که در دوران جنینی در رحم مادرتان شناور هستید، بدن در حال رشد‌تان تازه دارد شکل می‌گیرد، و برای این کار غضروف تولید می‌کند.

غضروف بافتی است که به سختی استخوان نیست، اما از آن بسیار انعطاف‌پذیرتر است،‌ و به نوعی می‌شود از استخوان فعال‌تر است. غضروف ماده‌ بسیار خوبی برای قالبگیری انسان است- به خصوص برای بخش‌های ظریف‌تر مانند بینی و گوش‌ شما.

مقدار زیادی که از غضروف جنینی در فرآیندی به نام "استخوانی‌شدن" (ossification) شروع به تبدیل شدن به استخوان می‌کند.

هنگامی استخوانی‌شدن رخ می‌دهد،‌ غضروف (که حاوی املاح یا مواد معدنی نیست) شروع به کلسیمی‌شدن (calcification) می‌کند،‌ به این معنا که لایه‌های از املاح کلسیم و فسفات روی سلول‌های غضروفی تجمع پیدا می‌‌کنند.

این سلول‌ها که بوسیله املاح معدنی احاطه می‌شوند،‌می‌میرند. در نتیجه حفره‌های کوچکی در این غضروف در حال تبدیل شدن به استخوان باقی می‌ماند، و رگ‌های خونی ظریف به درون این حفره‌ها رشد می‌کنند.

سلول‌هایی تخصص‌یافته به نام "استئوبلاست‌ها" از طریق این رگ‌های خونی به درون استخوان در حال تکامل مهاجرت می‌کنند و این سلول‌ها ماده‌ای را تولید می‌کنند که حاوی رشته‌های کلاژن است. این سلو‌ل‌ها به تجمع کلسیم هم کمک می‌کنند، به طوری که املاح کلسیم در طول ماده رشته‌ای کلاژن رسوب می‌کند (این روند شبیه ساختن بتن مسلح است،‌که در آن شبکه‌ای از میله‌های فلزی با مخلوط سیمان پوشیده می‌شود.)

پس از مدتی،‌ خود استئوبلاست‌ها هم بخشی از این مخلوط می‌شوند،‌ و به سلول‌های با میزان فعالیت کمتر به نام استئوسیت تبدیل می‌شوند. استئوسیت‌ها را می‌توان نوعی استئوبلاست بازنشسته‌شده نامید که مختصر فعالیتی دارد، اما از رگ‌های خونی زیاد دور نمی‌شود.

این شبکه استئوسیت‌ها به شکل‌گرفتن چارچوب متخلل "استخوان اسفنجی" کمک می‌کند. استخوان اسفنجی نرم نیست،‌اما مقطع آن مانند اسفنج به نظر می‌رسد. فضاهای درون آن به پخش شدن استرس یا فشار‌های خارجی در تمام استخوان کمک می‌کند،‌ و این فضاها حاوی مغز استخوان می‌شوند.

مجراهای کوچکی به نام "کانالیکول" در سراسر بخش‌های کلسیمی‌شده استخوان وجود دارد که امکان انتقال مواد مغذی، اکسیژن و دی‌اکسید کربن و مواد زائد را فراهم می‌آورد.

استئوبلاست‌ها قبل از تبدیل به استئوسیت،‌ استخوان قشری (کورتیکال) هم تولید می‌کنند. برای اینکه این روند را به تصور در آورید، آجرکاری را به تصور در آورید که درون حفره‌ای به اندازه انسان درون سازه خودش به دام افتاده است. کارگر پس از ایجاد کردن یک غلاف سخت (استخوان قشری) در اطراف خودش، در همان جا می‌میرد و  جنازه‌اش حفره را پر می‌کند. هوا به درون آجر راه می‌یابد و بدن او  متلاشی می‌شود.

در استخوان این بخش از رشد استخوان را سلول‌هایی به نام استئوکلاست‌ها انجام می‌دهند، که به درون بخش کلسیمی‌شده غضروف راه می‌یابند و استخوان را در میانه تنه آن خالی می‌کنند و فضا جا برای مغز استخوانی که در حال شکل‌گیری است،‌ ایجاد می‌کنند.

استئوکلاست‌ها این کار با بلعیدن و هضم ماده زمینه‌ای استخوان با استفاده از اسیدها و آنزیم‌های هیدرولیزکننده انجام می‌دهند.

بنابراین آجرکار (استئوبلاست) قبر خودش (استخوان قشری) را می‌سازد،‌و درون قبر خودش می‌میرد (بدل به استئوسیت می‌شود)،‌ در مرور زمان متلاشی می‌شود (بوسیله استئوکلاست‌ها حل می‌شود) و باقیمانده‌هایش ماده‌ای متخلل (سوراخ‌دار) درون سنگ قبر باقی می‌گذارد.

نهایتا همه غضروف به استخوان بدل می‌شود، به جز غضروف‌هایی که در انتهای استخوان قرار دارند("غضروف مفصلی") و "صفحه‌های رشد" یا "غضروف‌های رشد" که دو طرف انتهاهای استخوان را به تنه آن متصل می‌کنند.

غضروف‌های رشد به بلند شدن استخوان کمک می‌کنند و نهایتا در هنگام بلوغ کلسیمی می‌شوند و رشدشان متوقف می‌شود.


اما اکنون هم در بدن شما،‌استئوکلاست‌هایی وجود دارند که در حال جذب کردن سلول‌های استخوانی قدیمی هستند و استئوبلاست‌هایی به ساختن استخوان جدید در آن محل کمک می‌کنند.

این چرخه را "بازسازی" (remodeling) استخوان می‌نامند.

هنگامی که جوان هستنید،‌ استئوبلاست‌های(سازندگان استخوان) شمار بیشتری از استئوکلاست‌ها (تخریب‌کنندگان استخوان) دارند و در نتیجه بر توده استخوانی شما افزوده می‌شود. با افزایش سن استئوبلاست‌ها نسبت به استئوکلاست‌ها‌، که هنوز با کارآیی سلول‌های استخوانی را حذف می‌کنند، عقب می‌افتند،‌ و این امر به کاهش توده استخوانی شما ( و عارضه‌ای به نام پوکی استخوان می‌انجامد).

منبع مطلب : www.hamshahrionline.ir

مدیر محترم سایت www.hamshahrionline.ir لطفا اعلامیه بالای سایت را مطالعه کنید.

جواب کاربران در نظرات پایین سایت

مهدی : نمیدونم, کاش دوستان در نظرات جواب رو بفرستن.

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب